قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کس نیست که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی

ودل از آرزوی مروارید.

هم چنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا ـ  پریانی که سر از آب به در می آرند

و در ان تابش تنهایی ماهیگیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

هم چنان خواهم راند

پشت دریاها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوترهایی است

که به فواره ی هوش بشری مینگرند

دست هر کودک ده سالهی شهر شاخه ی معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان مینگرند

که به یک شعله  به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس تو را میشنود

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد

پشت دریا شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحرخیزان است

شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند 

                                                                         پشت دریاها شهری است

                                                                         قایقی باید ساخت...... 

                                         (   سهراب سپهری)